نام این قطعه یادآورِ آوازِ سار است و از طرفی هم ممکن است به عارفی به نامِ ساروخان که پدیدآورنده‌ی آن است اشاره داشته باشد. در اینجا، استاد ملودی را با مناجاتی همراه می‌کند:

ربی‌الاعلی ـ ربی‌العظیم
بزرگواری باری‌تعالی
تسبیح و تهلیل به آن تای بی‌همتا

بارالها، خالقِ من، ای پناه و مرجعم
سوی تو می‌نالم اندر حالت فقر و غنا

بارالها گر چه می‌باشد گناهم بس عظیم
عفوت افزون است و اعظم از گناه و از خطا

بارالها گر چه بخشیدم به نفس خود مراد
می‌کنم اکنون به بستان پشیمانی چرا