اشعار عرفانیِ فارسی مملو است از مضمون جستجوی عشق الهی و در تمامی قطعات این اثر نیز مشهود است. عشق پرشور روح هنگام جدایی از معشوق و درد ناشی از این فراق به وضوح در دستگاه‌های طرز و شاه‌حسینی منعکس است. عشقی که روح را قدم به قدم در مسیر کمال، مسیری که در دستگاه هفت‌خوان رستم توصیف شده است، همراهی می‌کند. در مقصد، این عشق دائماً تجدید می‌شود و روح را در تمامی سطوح نشئات روحانی، در اوج رهایی و خلاقیت مطلق به پیش می‌راند، حالتی که در دستگاه هل‌پرکه یادآور شده است. همانطور که از استاد نقل است: «انسان عشقی بیابد که همیشگی باشد؛ بهاری بیابد که خزان نداشته باشد؛ گلی بیابد که پژمرده نشود. عشق و معبود هم باید خدا باشد و بس.^۱