از طریق این قطعه که در دهه‌ی ۵۰ شمسی (دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی) در تهران ضبط شده است، شنونده مستقیم به یک فضای صمیمی و شخصی منتقل می‌شود. تنبور قبل از آواز می‌آید و ملودی آواز را رهبری می‌کند. کلام‌خوان در این قطعه دیدارگری بود علاقه‌مند به استاد و به ترتیبی این قطعه را از ته دل با حالت خضوع و خشوع می‌خواند. استاد همواره سادگی، فروتنی و صمیمیت آواز را در برابر خدا می‌ستود و با محبت به این کلام‌خوان اجازه داد تا صدای تنبور را همراهی کند و عشق خود را به خدا از طریق این آواز عمیق و ظریف ابراز دارد. صدا و ساز با تنش قوی عاطفی به همدیگر پاسخ می‌دهند و هر سکوتی این عاطفه را تکمیل، و در واقع آن را تقویت می‌کند. این درهم‌پیچیدگیِ صداها با فراخواندن متناوب نام علی^۱ توسط استاد نقطه‌گذاری می‌شود. این شعر در اصل به زبان کُردیِ کُرمانجی (نزدیک به ترکی) است و توسط حضرت قُش چِی اُغلی، شخصیت بزرگ عرفانی سنّت ترکی اهل حق^۲ سروده شده است:

گنهکارم، ای خزانه‌ی کَرَم، ما را به عزتِ یار، ببخش،

به آن شرط و اقرای که با بنیامین^۳ داری، ما را ببخش

نورِ قدرتِ مولامان، دُرِّ دریای بی‌کران است،

ای دستگیرِ یاران، به عزتِ داوودِ نازروا، ما را ببخش.

ما را به غمِ دنیا مشغول مکن، به جمعِ نامردان مینداز.

به قلمِ زرّین پیر موسی و خدمتِ رضبار، ما را ببخش.

پناه آورده‌ایم، به یاری همچون تو که هیچ دستی بالای دستش نیست،

به خان‌الماسِ زبردست، بزرگِ مسکینان، ما را ببخش

پناه آورده‌ایم، به همچون تو بزرگی، شده‌ایم مست و مستانه،

به عزتِ مصطفی داودان^۴، که ذاتش قهار است، ما را ببخش.

ما را به زرق و برقِ دنیا مشغول مکن، بینِ نامردان میفکن.

به عزتِ پیر رضبار و به لطفِ شاهِ حقیقت، ما را ببخش.

یار آن است که ما را از تمامِ گردنه‌های مسلک بگذراند و به مقصد برساند،

به آتشی که منکر را می‌سوزاند، به عزتِ آن نار، ما را ببخش.

مرشد، آن است که داناست و در راهِ حق از سر و جان بگذرد،

به خان‌ جمشیدِ، جام‌نوش، به چشمِ خمارش، ما را ببخش

 قُش چِی اُغلی گوید: ای یارِ احد و واحد و نیک‌کردار،

هفتاد هزار غلام داری، به عزتِ آنان، ما را ببخش.