استاد این قطعه را اغلب اجرا می‌کرد اما هیچ‌گاه آن را یکسان نمی‌نواخت.^۱ هر ضرب، هر نغمه و هر وصل و ربط در این قطعه یادآور آیین‌ها، حرکات و مراحل مختلف یک مراسم عرفانی است: آماده شدن برای پذیرایی و سپس خوشامدگویی به همراهان برای ورود پادشاه معنوی که این‌همه به انتظارش بوده‌اند. چند تصویر به ناگزیر در ذهن شنونده شکل می‌گیرد: انتظار میزبانان، تاخت‌و‌تاز اسبانِ شه‌سوار، هلهله‌ی شادی و جشن معنوی که با دو آواز خطاب به ذات حق پایان می‌پذیرد:

آمان صد آمان، علی وَو آمانَ کو (بیا به مددمان صد بار، بیا ای علی)
یه دسته ایمَ‌اس (مِنَ) علی و دامانِ تو (این دست ما و این دامان تو، یا علی)
و فدای منزلگات علی (به فدای منزلگاهت یا علی)
پای شیخانت بام (من تو را در شیخان^۲ یافتم)
نذر چاوکی علی (یا علی، خود را نذر چشمانت می‌کنم) 
جام جهانت بام (فدای چشمانت بشوم که جام جهان است) 
 دینم دینه، شام خوشینه (دین من، همین دین است. شاهم شاه خوشین است)
 شاد بای (که) شادم کردنی (شاد باش، که شادم کرده‌ای)
 و پای شِندِر‌کوه علی فیضم دادنی (در پای شِندِر‌کوه،^۳ یا علی، فیضم داده‌ای)