بابا فقیه یکی از نخستین یاران شاه خوشین بود. این قطعه نام او را دارد و مناجاتی است که در آن آواز و صدای ساز به نهایت درجه‌ی خلوص می‌‌رسد: چند نُت (لا،سی، دو، رِ، سپس سی‌بِمُل) همراه با واخوان سیم بم با ضربِ آهسته، بی‌آن‌که حرکت چندانی به چشم آید، نواخته می‌شود. در شعری که استاد می‌‌خواند، نام چند عارف که زندگی خود را در راه عشق الهی ایثار کرده بودند می‌آید. از جمله منصور حلاج (عارف قرن چهارم شمسی (دهم میلادی)) شهید مشهور مشرق زمین. او در لحظه‌ی وصال با معشوق، سراپا شور و شوق و در حالت جذبه و خلسه گفت: «انا الحق» (حق از اسماءِ الهی است) و از این رو به مرگ محکوم شد. شهید دیگری که در این شعر از او یاد می‌شود نسیمی است که پوست او را زنده‌زنده کندند، زیرا می‌خواست راز زندگی و مرگ را بر اغیار فاش کند؛ همان سرنوشتی که بر سر تُرکِ سربُر و زکریا آمد.

دردم از دوست، درمانم از دوست
کفرم از خود، ایمانم از دوست
گر چون نسیمی بکَنندم پوست،
دست بر ندارم ز دامن دوست.
 دردم از حق، درمانم از حق
کفرم از خود، ایمانم از حق
گر چون زکریا مرا کنند شق
دست بر ندارم ز دامن حق.
(دردم از یار، درمانم از یار
کفرم از خود، ایمانم از یار)
(گر چون منصوروار مرا کشند دار،
 دست بر ندارم ز دامن یار)^۱.
دردم از حیدر^۲، درمانم از حیدر
کفرم از خود، ایمانم از حیدر
گر چون ترک سربُریا ببرانم سر
دست بر ندارم ز دامن حیدر