دستگاه اذکار در محیط صمیمی خانه‌ی استاد، در میان اقوام و دوستان نزدیک، به ‌طور بداهه و خودجوش خوانده‌شده و سربند اذکار هم‌صدا اجرا شده است. ذکر اول به زمان پیش از حاج نعمت‌الله، پدر استاد الهی^۱ تعلق دارد. ذکرها و ترجمه‌ی آن‌ها این است:

الف: دوس بِژَن، بِژَن بَرزَمِلِه
جَمِ راسانَ، یار نَه دِلِه
ای دوست: بنواز، بنواز برای مردِ بزرگ
این جمع راستان است و یار در میانِ آن

ب: صاحب تویلِ زر داوِد
ضامنِ آهوی بَر داوِد
صاحبِ ترکه‌ی زرّین داوود
ضامن آهوی دشت داوود

ترکه‌ی زرّین (تویل زر) نماد مأموریت برای رهبری معنوی است که به داوود، مظهر رفائیل، ملک مقرّب تفویض شده است.

ج: جَم نِیان دوسان آو یانَه،
حق شمعَن مِردان پروانَه
دوستان جمعی در خانه برپا کرده‌اند
حق شمع است و مردان (یاران) پروانه

این ذکر توسط حاج نعمت‌الله کمی بعد از اشراق معنوی‌اش در ۱۲۷۹ شمسی (حدود ۱۹۰۰ میلادی) تصنیف شده است.