این قطعه نوعی گفت‌وگو میان دو معشوق آسمانی را نشان می‌دهد که ابتدا در دستگاه قطار^۱ اجرا شده است. قطار از دستگاه‌های مهم کردی است که عناصری از موسیقی ایرانی را در بر دارد. این آهنگ به ترتیبی عمیق، متمرکز و اساساً بدون میزان ارائه شده است. در این قطعه، برخلاف معمول، سیم‌های تنبور با همه‌ی انگشتان نواخته نشده‌اند بلکه مانند سه‌تار فقط با انگشت سبابه‌ی دست راست نواخته شده‌اند. به‌رغم این تغییر در شیوه‌ی اجرا، استاد موفق می‌شود قطعه‌ای سرشار و با غنای تمام اجرا کند و حس آرامش، استحکام و وقار به وجود آورد. خط ملودی بر تعادلی ظریف استوار است و ضربه‌های انگشتان بر روی صفحه‌ی صدا عزمی راسخ را القا می‌کنند. در ادامه‌ی قطعه، دستگاه سحری بداهه‌نوازی می‌شود (مانند قسمت ۴) و گفت‌وگو میان معشوق‌های آسمانی دنبال می‌شود. آنان به یکدیگر پاسخ می‌دهند و همچون دو پرنده در سحرگاهان هستند که بر دو اکتاو در بالا و پایین دسته‌ی تنبور نشسته‌اند. سپس با هم به دوردست پرواز می‌کنند و با چرخشی سربه‌سر از عشق به وحدت می‌رسند.

آهنگ رقصی که این قطعه را به پایان می‌برد شنونده را دعوت می‌کند تا با جذبه‌ی عشق خالص به پرواز درآید و کیهانی را کشف کند که گوناگون است و شگفت‌انگیز. در میانه‌ی رقصی روح‌بخش ناگهان نوازنده کوک ساز خود را از چهارم به دوم تغییر می‌دهد و نوری جدید بر فضا می‌اندازد.